zaterdag 16 juni 2018

Skyros


Op 07 juni zijn wij vertrokken om in het noorden van Alonissos in Firaki te gaan liggen. Toen wij daar aankwamen bleek het een troosteloze bende te zijn en de hele haven was daar vervuilt van wilde ankerboeitjes, dus voor ons niet gezellig en zijn wij doorgegaan naar Ormos Panayia, een geweldig mooie ankerplek, waar de Ilja ook al lag.
Afstand 14 mijl

De volgende dag zijn wij richting zuiden naar Pefkos op het eiland Skyros gegaan, de Ilja is naar het noorden gegaan. 
Hier gingen wij vlakbij het strand voor anker, maar bij de eerste windbui, dreven wij bijna de baai weer uit. Wat bleek bij het ophalen van het anker zat er een grote autoband aan.

Baai van Pefkos
Wij zijn naar één van de moorings van de vissersbootjes gevaren en hebben daar 2 nachten heerlijk gelegen.

Afstand 28 mijl

Op zondag zijn wij verhaald naar Linaria, we moeste door een nauwe passage, waar wij vooraf de discussie hadden, omvaren of door die nauwe geul, wij hebben voor het laatste gekozen. We kwamen met een optater wind de haven in, maar de havenmeester assisteerde uitstekend met zijn rubberboot. De jachthaven is niet groot en je moet hem delen met een grote ferry, die ’s morgens wegvaart en ’s avonds terug komt, bij binnenkomst laat dan de cocktailbar muziek horen.
Afstand 3 mijl

In de tijd dat de ferry afwezig is kan je het bunkerstation gebruiken, want de ferry ligt er pal voor.
Water, elektra, mooringlijnen en WiFi is bij het havengeld inbegrepen ook staat er een webcam op het haventerrein gericht, waar wij ook gebruik van hebben gemaakt.

Het havengeld is € 20,-  de havenmeester komt elke ochtend langs met de vraag of alles naar wens is, dat is wat anders dan op de Waddeneilanden, daar wordt je per megafoon gesommeerd om op bepaalde tijden je havengeld te voldoen (totaal onpersoonlijk), hier kwam de goede man zijn geld incasseren en gaf advies. Hij reed op een soort van elektrische driewiel step, ook werd daarmee het huisvuil opgeruimd dan hing er een karretje achter.
Het beviel ons zo goed dat wij tot donderdag zijn blijven plakken.
Op dinsdag wilden wij met de bus naar Chora (hoofdstad) echter de bustijden van 07:00 en 19:00 uur kwamen ons niet zo goed uit en ook weer terug naar de haven reed deze maar 2 keer. Dus hebben wij een auto gehuurd en hebben wij het eiland rond gereden. Het noorden van het eiland is bebost met prachtige uitzichten en het zuiden bestaat alleen maar uit steen en geiten.

Onderweg hebben wij onze voorraden weer aangevuld bij een supermarkt met slagerij. Helaas de slager verstond geen woord Engels en heeft de caissière als tolk opgetreden en kregen wij wat wij wilden. Bij het afrekenen gaf zij ons een fles wijn cadeau.
Skyros stad

Bij het opruimen van de proviand verdraaide Sophia haar knie, resultaat een flinke bult en pijn. Het gaat nu gelukkig elke dag beter. Gerrit is naar een restaurant gegaan en heeft daar een berg ijs gekregen, ook hadden wij daar een mengsel gekregen van St.Janskruid en olie voor medicinale doeleinden. Elke dag wordt de knie ingevet. Het werkt nog ook!
De dag voor vertrek kregen wij van de uitbaatster een homp (geit/schaap) kaas mee en zij wilde er geen geld voor.

Op donderdag zijn wij van Linari vertrokken naar Renes baai.
Dit is een vrij desolate baai, die wij deelden met duizenden geiten, het gemekker was dus niet van de lucht. Het vreemde was dat er diverse geiten naar het strandje kwamen om zeewater te drinken, wij weten niet beter dat die dieren daar dood aan kunnen gaan. Hier hadden wij geen telefoon en ook geen internetverbinding.
Afstand 11 mijl.

Vrijdag 15 juni zijn wij ’s morgens ankerop gegaan naar Petries op Evia. Dit was een tocht waarbij volop gezeild kon worden, met oosten wind kracht 5 was dat goed te doen.
Daar aangekomen was er nog een piepklein gaatje waar onze boot precies inpaste (schoenlepel werk).
De afstand 31,5 mijl.

Na weer wat verse spulletjes ingeslagen te hebben en ’s avonds in een barretje aan het strand naar het voetbal te hebben gekeken, zijn wij gaan pitten. Maar werden in de nacht gestoord door een pittige regen/onweersbui, dus snel alle luiken dicht en weer verder snurken. Tijdens ons ontbijt stond er een mannetje op de kade die ons ‘iets’ in het Grieks duidelijk maakte, dat wij plek moesten maken voor een vissersschip wat onderweg naar de haven was. Nadat Sophia nog even snel naar de slager was geweest, zijn wij vertrokken naar het strand en zijn daar vooranker gegaan.

Van hieruit willen wij morgen vroeg naar Andros vertrekken, weerberichten zijn gunstig dus dat zal wel gaan lukken.

Wij weten niet of dat hek de geiten buiten of binnen moet houden?


donderdag 7 juni 2018

Relaxed door de Sporaden.

Daphne heeft ons wasgoed opgehaald en deze op 30 mei schoon en droog aan boord afgeleverd, ze kwam samen met haar 2 zoons gezellig gebabbeld en de kinderen de boot laten zien.
Daphne en haar stoere knapen!
Ze wou er niets voor hebben en we hebben dus iets voor de spaarpot van de kids gegeven en tevens nog 2 pakken Knorr Wereldgerechten, waarvan wij de ingrediënten toch niet kunnen vinden, zij was er erg blij, kan ze oa kip Tandoori maken, houdt haar man van.
Op donderdag 31 mei zijn wij met fraai weer vertrokken naar Patitiri op het eiland Alonnisos. In de haven zijn wij op Med. stijl afgemeerd, met de kont tegen de wal en de kop achter ons anker, naast catamaran.
Afstand 7 mijl

Het is een leuk plaatsje, maar toen wij de volgende dag van de supermarkt kwamen, had de vertrekkende catamaran (de buurman) ons anker te pakken. Voordat wij terug aan boord waren, had hij het alweer naar de bodem gezonden, dus voor ons het anker even doordraaien en klaar!
Om met de bus het eiland rond te gaan, hadden wij pech: de bus reed niet want er waren te weinig passagiers.

Op zondag zijn wij naar het bijna onbewoonde eiland Ormos Peristera gevaren, hier zijn wij voor anker gegaan, eerst lagen wij in ons uppie. Aan het eind van de middag was het aardig vol gestroomd. Wij hebben een duik genomen en het onderwaterschip zoveel ontdaan van spul wat wij vinden dat daar niet hoort.
Afstand 6 mijl.

De volgende dag zijn wij blijven liggen en ‘s morgens vertrokken de schepen weer. Er kwam vlakbij ons een grote Franse catamaran liggen. Het echtpaar bleek rasechte Groningers (Pia en Janwillem) te zijn. Zij hadden een mossel opgedoken, zo groot hadden wij nog nooit gezien.



Die hebben wij met z’n vieren opgepeuzeld. Alles wat je nodig heb is citroen en olijfolie.

Zij hebben bij lokale vissers 4 vissen gehaald en wij werden uitgenodigd voor het ‘vis’diner. Het was (te) veel maar wel heerlijk.


’s Nachts is het in die ankerbaai roet donker, je ziet geen hand voor ogen maar een prachtige sterrenhemel.
Het diner!


Na de volgende morgen lekker uitgeslapen te hebben zijn wij naar het plaatsje Steni Vala gevaren op Alonnisos.
Afstand 3 mijl

Een chartervloot vertrok net zodat er voor ons plaats genoeg was. Tegen de avond liep het weer aardig vol. De plaatselijke kroeg heeft een kleine supermarkt, waar wij ‘kleine inkopen’ zoals brood en eieren kunnen doen, helaas geen sinaasappels dan maar een appeltje.
Vanmorgen kwam hier de Ilja van Peter en Yvonne ineens de haven in, die kennen wij uit onze tijd van Kreta. Ook kwam niet kort daarna de Funny Girl uit Harlingen binnen, zo hebben wij weer een Nederlandse kliek liggen. Voor vanavond zijn wij de Ilja uitgenodigd voor een ‘hap’ nasi.



zondag 27 mei 2018

Rondneuzen op Skiathos en Skopelos

Uitzicht op Skiathos

Op 16 mei zijn wij van Tsoungria naar Skiathos gevaren, daar zijn wij voor de stad voor anker gegaan, er was wel plek aan de kade, maar dan lig je midden in het toeristengebeuren.
Maar waar je voor anker ligt, lig je precies naast de route van het vliegveld, laat nu Skiathos één van de gevaarlijkste vliegvelden van Europa zijn, met een start en landingsbaan van 1500 meter. Bij het landen was het leuk om te zien dat wij bijna recht in de cockpit van de piloten keken. Deze jongens moeten wel sterke zenuwen hebben en een goede sluitspier!


Na een paar dagen kwam de Coast Guard vertellen dat wij in de aanvliegroute lagen en circa 20 meter moesten verkassen, dat hebben wij gedaan. Op de ankerplek stond continue een harde wind, omdat de landingsbaan precies tussen twee bergen ligt. Met onze dinghy konden wij naar de wal komen om boodschappen te halen en ook om het stadje te bekijken.

Natuurlijk loop je daar ook weer Nederlanders tegen het lijf, terwijl het toerisme grotendeels uit Engelsen bestaat.

Dinsdag hielden wij Skiathos voor gezien en zijn naar het baaitje van Panormos op Skopelos gevaren, de afstand was niet zo bijster 10 mijl.
Toen wij de baai binnen kwamen vertrok er net een daytripper van de enige mooring die de baai rijk is, dat was een mazzeltje, alleen Gerrit presteerde het bij het oppikken van de mooring weer eens een rib te kneuzen. Tot op heden heeft hij daar nog steeds de lol van. Maar waar wij lagen was een fantastische mooie plek. Voor aan een mooring en achter aan een rots.

De volgende ochtend bij het voeren van de vissen kwam er ook een octopus tussen die stokoud brood ook wel lekker vond, helaas was de camera niet paraat zodat wij dit niet hebben vastgelegd. Wij kunnen natuurlijk niet de hele dag met zo’n ‘action’ camera op onze kop lopen. Via de weerberichten kregen wij door dat er weersverandering in opkomst was, dus moesten wij dit kleine paradijsje na 2 dagen verlaten.

Bij het terugvaren naar Skopelos hoorden wij al in de bergen het gedonder en er trok ook al een bui achter ons langs, waar wij gelukkig geen last van hadden.
Afstand 15 mijl

Op Skiathos is enorm veel toerisme, terwijl Skopelos een stuk rustiger is en gezelliger, maar dit eiland heeft geen vliegveld dus alles moet per boot worden aangevoerd.

Wij zijn weer op de kademuur van Skopelos beland, precies op tijd want het slechte weer brak gelijk los met regen, zand en heel veel noordelijke wind. Later bleek dat toch de Meltemi te zijn en het poeierde drie dagen lang noordelijke wind.


We kunnen merken dat het toeristenseizoen aan de gang is want het wordt steeds drukker.
Daphne van Weddingplanner "http://www.daphneweddings.com" kwam  langs, wij hebben daarna via mail contact gelegd en hopen dat zij een wasje voor ons wil regelen (lakens en handdoeken).

Dit zou een leuk strandje zijn!



dinsdag 15 mei 2018

Van Platamonas naar Sporaden


Wij hebben het autootje besteld en zijn gelijk die dag de Olympus opgereden.
Dat was voor de auto een flinke steile klim door prachtige bossen tot aan de boomgrens, verder zijn wij niet gegaan, het was op ongeveer 1200 meter

Op het terrasje begon het te regenen en daarna zijn wij weer terug gegaan.

De volgende dag zijn wij naar Meteora gereden.
Deze werden gebouwd als toevluchtsoord voor de monniken. In de 14e eeuw waren er wel 24 kloosters, nu zijn er nog zes in gebuik: Megalo Meteora, Varlaam, Agia Triada, Agios Stefanos, Rousanou en Agios Nikolaos Anapafsas. De meeste kloosters zijn tot ruïnes vergaan. Maar het blijft een toeristische trekpleister. Wij hebben dat ondervonden naar de weg ernaartoe, want die stond vol met auto’s en touringcars.

Gelukkig konden wij een klein plekje vinden waar wij de auto konden parkeren. 

Bij de kloosters stond een file van mensen om deze te bezichtigen, daar hadden wij niet zoveel trek in en zijn uit de toeristische bende gevlucht, maar hebben de kloosters wel van buitenaf goed kunnen bekijken en natuurlijk ook gefotografeerd.

Weer terug in Platamonas zijn wij eerst naar de kapper gegaan, wij zijn nu allebei ‘nog’ net niet kaal, maar wel lekker voor het zomerseizoen.
Hier heeft vroeger een trein gereden, waarvan de rails overwoekerd zijn en het stationnetje er nog steeds uitziet toen het verlaten werd.
In de haven kwam er een Nederlandse familie langs waarmee wij een gezellige middag hebben gehad, zij zaten in een hotel.
Op dinsdag 8 mei zijn wij vertrokken naar Ioannis, dat was een trip van 44 mijl. Het plaatsje is piep klein en wij konden nog net aan de kade liggen, de volgende dag hebben wij nog even snel brood en groente gehaald en zijn daarna naar Skopelos gevaren.
Deze was afstand 37 mijl.


Skopelos heeft een hele grote haven, in het voorseizoen is het daar nog rustig maar wel gezellig en de straatjes zijn er smal en stijl.

Wij hebben een lijnbus genomen naar Glossa, dit was een erg mooie rit, dwars door de bossen en langs prachtig mooie baaien.

Uitzicht vanaf Glossa
Maar helaas het dorp was nog ‘dicht gespijkerd’. Wij merken dat het toeristenseizoen hier op Skopelos is nog niet in volle gang. Diverse taverna’s zijn nog niet open en men is bezig ze een verfbeurt/onderhoud te geven.
Na hier een paar dagen te hebben gelegen, vanwege het slechte weer met onweer en regen, zijn wij vertrokken naar Ormos Koukounaries op Skiathos, daar zijn wij ten anker gegaan, maar daar lagen wij zo beroerd dat wij weer vertrokken zijn naar Tsoungria en daar hebben wij wederom het anker laten vallen.
Afstand 31 mijl

zondag 13 mei 2018

Drie Dolle Dwaze LLANO Dagen!!

De drie feestdagen op de LLANO zijn weer aangebroken, 
deze keer vieren wij onze feestdagen op het Griekse eiland Skopelos.




Verjaardag van Sophia op 13 mei
Onze trouwdag op 14 mei
Verjaardag van Gerrit op 15 mei


Dit jaar hebben wij van Karla en Jan onderstaande verjaardagskaarten meegekregen, te openen op  . . 


Ook hebben wij al diverse mailtjes, whats-aps en telefoontjes ontvangen, allemaal heel gezellig en hartelijk dank voor de felicitaties.




woensdag 2 mei 2018

Prijsuitreiking en de boot uit de mottenballen gehaald

Prijsuitreiking
Marian en Jeroen zijn de gelukkige die vorig jaar de prijsvraag hebben gewonnen. Zij zijn hem in Utrecht komen ophalen, we hebben gezellig bijgepraat en natuurlijk de prijs overhandigd.



Start nieuw seizoen

Op 17 april zijn wij naar Thessaloniki gevlogen en hebben daar een huurauto opgepakt. Bij het verhuurbedrijf stond een paars autootje, waarvan Sophia direct zei, die ‘paarse krokodil’ is vast voor ons en dat was ook zo. Erg handig bij het parkeren want je haalt hem er overal tussenuit. Wij zijn ermee naar de jachthaven gereden en toen wij aan boord kwamen was er een monteur druk bezig met de elektriciteit van de nieuwe lier. Wij hebben in Engeland een elektrische lier besteld en deze hier in laten bouwen. Het betreft de lier voor het in en uitrollen van het grootzeil en tevens kan er iemand de mast in gehesen worden, voorheen was dat met veel zweetdruppels en nu met een druk op de knop.




Daarna zijn er twee monteurs aan de motor begonnen om de schroefas trillingdemper opnieuw in te bouwen en de motor in lijn te zetten. Onderwijl hebben wij aardig wat zand van het dek geboend. 
De vogels hebben van de winter hun uiterste best gedaan om onze Windex (windrichting meter) op de top van de mast te vernielen, wat hun prima gelukt is. Gerry de monteur heeft uit Thessaloniki een nieuwe meegenomen met tevens een pot olijven.

Nu even terug naar de mottenballen, toen wij de boot vorig jaar verlieten hebben wij aardig wat mottenballen in de kastjes gelegd omdat vorige jaren aardig wat kleding aangevreten was. Nou je deed de kastjes open en alles stonk een uur in de wind, deze lucht heeft 3 dagen in de boot gehangen en nog steeds komt er af en toe een vleug tegemoet, deze boot is dus echt motvrij!

Er kwam een mailtje binnen dat SY Rocinante in Nea Skioni aangekomen is met Venera en Lode aan boord. Wij werden uitgenodigd om ’s middags bij hun op visite te gaan, omdat wij de auto hebben zijn wij er naar toe gereden. 

Het werd een gezellige middag met ’s avonds een hapje in de taveerna.
Na het afscheid begon het al te schemeren en zijn wij terug naar boord gegaan, hier hebben wij de schrik van ons leven gekregen omdat er op de weg een levensgrote vale gier ‘bijna’ op de auto knalde. Maar na de schrik bekomen te zijn, zijn wij verder gereden en gelukkig goed aan boord gekomen.

Natuurlijk hebben wij ook dit jaar weer koningsdag gevierd, deze keer met onze Duitse buren en de havenmeester kwam ook even aankloppen om te kijken wat er te vieren viel, nadat wij het uitgelegd hadden, liet hij een grote zak met ijsklontjes aanrukken die wij aan het eind van de dag gedeeld hebben met de buren, want dat was natuurlijk veel te veel en met het restant hebben wij nog 3 dagen gedaan.

Met de auto hebben wij de boot vol gestampt met nuttige en niet nuttige etenswaren en op 1 mei zijn wij vertrokken naar Platamonas. Het was even wennen want hier viert men 1 mei, met de nodige discoherrie hebben wij afgemeerd, let wel wij liggen hier met de kop bijna in de kroeg.
Afstand 34 mijl, geen wind en alles op de motor.
Wonder boven wonder toch een goede nachtrust gehad.

De volgende ochtend stond de hoogste berg van Griekenland ‘Olympus’ met sneeuw op de top, in de ochtendzon maar vanuit zee kwam er een dichte mistwolk en de hele berg verdween.







Na een uurtje of 2 verdween de mist weer en toen kwam er een lekker zonnetje door, gelukkig met ietsje wind om het aangenaam te houden en de berg werd ook weer zichtbaar.
Wij hebben besloten om morgen een auto te huren en naar de Olympus te rijden en naar de Meteora kloosters.

zondag 24 december 2017

zondag 22 oktober 2017

Toeren door Chalkidiki

Onze eerste tocht met de auto was richting Sithonia, waar wij al met de boot geweest waren en wat wij nu vanaf het land rond gereden hebben. Dat was een vieze tegenvaller want alles was al uitgestorven, terwijl de maand ervoor het nog borrelde van gezelligheid.

De tweede tocht zijn wij Kassandra rond gereden, dat is het schiereiland waar wij nu liggen, ook daar waren wij al met de boot geweest, hier was het een stuk gezelliger. In het plaatsje Nea Skioni waren jongens aan het vissen en hadden een octopusje aan de haak.

Het is een erg mooi schiereiland met veel bossen en mooie stranden en ook met een natuurreservaat voor vogels. Die vogels vinden masten van boten het einde, ze zitten er braaf elke morgen en kakken het hele dek onder. Wij houden ons hart vast hoe de boot eruit ziet als wij in het voorjaar weer terugkomen, misschien heeft het dek dan wel een andere kleur gekregen.


De derde tocht zijn wij op verkenning gegaan richting Vergina.
Daarvoor moesten wij eerst door het gekkenhuis verkeer van Thessaloniki en dit was pas de rondweg. Aangekomen in Vergina, dat is een dorpje in rustte, zijn wij naar de grafheuvel van Philippus II (dat was de vader van Alexander de Grote) gegaan.

Ingang van de grafheuvel, wat nu het museum is.
De grafheuvel bestaat uit vier graftombes, waarvan de grootste van Philippus II is. Deze werd pas in 1977 ontdekt door archeoloog Andrónikos en was niet geplunderd, zodat de gouden sarcofaag te zien is in dit museum. Helaas mochten we geen foto’s nemen, maar Sophia heeft stiekem geprobeerd een foto van de graftombe te nemen maar door het gefriemel aan de camera werd zij ontdekt door een oppasser en er werd haarfijn vertelt dat dit streng verboden was. De hele tijd dat wij door het museum liepen, liep dat mens ons achterna. We hadden daardoor wel  pech want om ons heen werd er druk gefotografeerd met de telefoons.
Vroeger werden de overblijfselen van de overledenen verbrand, dan werden de overgebleven beenderen gewassen met wijn en daarna in een gouden kistje gelegd.

Na het bezoek van het museum zijn wij naar Pella gereden. 

Hierbij reden wij langs enorme katoenplantages. Er werd op dat moment geoogst zodat de hele weg vol met witte vlokken lag.


In Pella waren alleen de kroegen open en de taveernes waren dicht. 
Wij zijn naar de archeologische site gereden. Dit was vroeger de hoofdstad van Macedonië en is de 5de eeuw voor Chr. gesticht. 

Dit is de geboorteplaats van Alexander de Grote, er zijn meerdere mozaïeken opgegraven die nog van zeer goede kwaliteit zijn, maar doordat ze bestrooid met zand zijn, zijn ze moeilijk te zien. De waterleiding van terracotta pijpen is nog goed te zien. 
Huis van Dionysos

In het huis van Dionysos vond Gerrit nog een klein stukje vloertegel, daar kon hij niet vanaf blijven, dus dat is in zijn zak verdwenen.

Bij de uitgang stond tot onze grote vreugde een Kantina (zoals bij ons vroeger de frietkar rond reed) hier hebben we tenminste nog een hotdog met uiteraard een versnapering kunnen scoren. Hierna zijn wij weer terug naar boord gereden. De bedoeling was om ook nog naar Dion te rijden, maar dat was te veel van het goede.
Het vreemde was dat wij op de heenweg langs een tolhokje reden en daar € 1,20 hebben gedoneerd maar op de terugweg hebben wij niets gezien.

Bij het winterklaar maken van Zwie zag Gerrit een visdraad zitten die om de as van de rotor was gedraaid, het was niet zomaar een klein stukje. Maar gelukkig is het op tijd ontdekt voordat het in de lagers draait. 
Het was wel een heel getob om het er weer uit te krijgen. Wij denken dat het is gebeurd in Porto Koufos, waar vele mensen langs de kade zitten te vissen, het visdraad wordt dan met een grote zwier in het water gegooid.

Wij kregen een berichtje van Belgische vrienden, die hun Dekpa (cruising permit) moesten verlengen. De coastguard vroeg hierbij om een vaarbewijs. Zij probeerden met handen en voeten uit te leggen dat het in België niet nodig is. Hier had de coastguard geen boodschap aan, geen vaarbewijs geen Dekpa! Aan boord kwamen zij op het idee om het oude tram abonnement (wat allang verlopen is) maar wat er officieel uitziet (foto, stempel ed) te gebruiken als vaarbewijs. Dit werd door de coastguard geaccepteerd als officieel vaarbewijs 😁. Dus een beetje bluf kan geen kwaad in Griekenland.

De vierde tocht met de auto ging naar Thessaloniki. Om in de stad te komen moet je dwars door het centrum, dat hebben wij geweten (Parijs is hier niks bij). Aan twee kanten van de straat wordt dubbel geparkeerd en daar moet je je tussendoor zien te wurmen.
Aan het havenfront vonden wij nog een parkeerplaats waar wij nog met hangen en wurgen een plekkie zagen voor de auto. Ze hebben daar een hele mooie boulevard, wij zijn naar de ‘Witte Toren’ gelopen om daar een “Hop on Hop off” bus te nemen en om weer terug te duiken in het Griekse verkeer, gekkenhuis. Ook de bus had dus last van het verkeer en kwam regelmatig stil te staan, waarna met veel getoeter de eigenaar van een auto tevoorschijn kwam om deze ‘dubbel geparkeerde’ weer weg te halen.

Boulevard Thessaloniki
Tot onze stomme verbazing bleek er een stokoud slagschip in de haven te liggen, nooit geweten dat de Grieken zo’n ding hadden.
De stad is erg mooi, maar erg druk!


Sani resort, waar onze boot nu in de haven ligt, heeft diverse stranden, bossen en hele mooie tuinen. Eén van die tuinen bestaat uit kruiden, waar de koks van het hotel vrolijk in staan te plukken. 
Bij de kruiden staan naamboordjes en waarvoor het gebruikt wordt.


Het verbaast ons dat er volop Duitsers, Engelsen en Bulgaren zijn maar nauwelijks Nederlanders.

Op 26 oktober brengt Transavia ons naar Amsterdam.
Dit is ons laatste blog voor 2017.